Ανακοινώσεις

Το βιβλίο της ΑΕΛΑΡΑΣ μας με τίτλο ( Για την ΑΕΛΑΡΑ μας ρε γαμώτο.)

Το σκεφτόμουνα χρόνια και τέλος αποφάσισα να το κάνω πραγματικότητα, αφού ίσως να είναι ο μόνος τρόπος έκφρασης. Εξάλλου τα όσα έζησα στην ΑΕΛ εγώ και τα άλλα μου αδέρφια μου δίνουν το δικαίωμα να το κάνω. Μόνο που το βιβλίο δεν θα γραφτεί με τον παραδοσιακό τρόπο αλλά με έναν διαφορετικό.

Θα γράφω επί εβδομαδιαίας βάσεως μικρά απομνημονεύματα δικά μου και πως έζησα την καλαθοσφαιρική ΑΕΛ, την επίσημη αγαπημένη μας, ενώ θα δίνω την δυνατότητα και σε άλλα αδέρφια να το κάνουν. Όταν ο αριθμός των σελίδων είναι ικανοποιητικός, όσα θέλει ένα βιβλίο για να κατονομάζετε βιβλίο τότε θα γίνει και η έκδοση του.

 

Θέλω να δω ξανά την ΑΕΛ μεγάλη, να περάσω από το κλουβί και να φωνάξω φέρε μας το Ευρωπαϊκό. Ωστόσο η πορεία μου ξεκίνησε από πολύ πιο πριν από το Ευρωπαϊκό.

Συνήθως στα βιβλία τα ξεκινάμε από την αρχή και καταλήγουμε στο τέλος. Ωστόσο εγώ θα το κάνω με τον δικό μου τρόπο και πρώτο απομνημόνευμα μου θα είναι αυτό που χαράκτηκε περισσότερο στην μνήμη μου.

Το Final 4 της Ιταλίας.

Σαν χθες ήταν όπου όλοι μαζί σαν μια γροθιά φωνάζαμε φέρε μας το Ευρωπαϊκό ΑΕΛ όλε σε αγαπώ.

Ήμουν και εγώ ένας από αυτούς. Τιμή και χαρά για μένα που κατάφερα να ζήσω αυτές τις μεγάλες στιγμές.

Να κερδίζεις την Φενέρ και τον ΠΑΟΚ και να πηγαίνεις λίγα χρόνια μετά στο μεγαθήριο της Μπολόνια εξάλλου δεν το λες και λίγο κατόρθωμά.

Στο παιχνίδι με την Ιταλία δεν θυμάμαι και πολλά τι έγινε στον αγωνιστικό χώρο. Θυμάμαι όμως να κιτρινίζουμε την Ιταλία και να κάνουμε τους Ιταλούς στο κέντρο της Μπολόνιας να φωνάζουν ΑΕΛ. Θυμάμαι επίσης κατά την στιγμή του παιχνιδιού εμείς εκατοντάδες και εκείνοι χιλιάδες να φωνάζουμε μέχρι τελικής πτώσεως. Σε μια φάση μάλιστα που δεν θυμάμαι ακριβές σκορ κοντέψαμε αρκετά κάπου στους 5-6 πόντους. Εκείνη την στιγμή φωνάζαμε ακόμη πιο δυνατά γιατί πιστεύαμε θα κερδίζαμε. Σαν να και ξεκινούσε εκείνη την ώρα το παιχνίδι και τα συνθήματα μόλις ξεκινούσαν.

Ωραίες στιγμές με τους φίλους Πάμπο Κκέλλα και τον τότε πρόεδρο του ΣΥ.Φ.ΑΕΛ Ηνωμένου Βασιλείου Χρήστου Σιαπουττή, καθώς και με άλλα τόσα παιδιά να καταλήγουμε στο αεροδρόμιο της Αγγλίας για να πάμε Ιταλία.

Αυτά που μένουν ωστόσο είναι οι στιγμές και ευτυχώς που αυτές οι στιγμές ήρθαν την δεκαετία του 2000 και όχι πιο πριν όπου δεν υπήρχαν κάμερες.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Αυτά που μένουν είναι οι στιγμές και τις στιγμές αυτές μπορούμε να τις δούμε από το πιο κάτω βίντεο.

΄

Η ΑΕΛ είναι ο κόσμος της. Εγώ , εσύ ο καθένας που έχει την ΑΕΛ μέσα του. Η συλλογική προσπάθεια είναι που θα φέρει αποτελέσματα.

Ωστόσο η ομάδα τα τελευταία χρόνια για διάφορους λόγους δεν τα πάει καλά.

Δεν με ενδιαφέρουν οι λόγοι και πραγματικά δεν με νοιάζει να τους ξέρω. Δεν θα συμβιβαστώ η ΑΕΛΑΡΑ μου να είναι σε αυτό το χάλι. Ο συμβιβασμός εξάλλου και ο εξαναγκασμός δεν είναι για μένα. Το να είσαι δεύτερος και να γίνεις πρώτος χρειάζεται δουλειά. Το να είσαι πρώτος και να γίνεις τελευταίος είναι πολύ πιο εύκολο. Εγώ θέλω να ακολουθήσω τον δρόμο τον δύσκολο και όχι τον εύκολο. 

Θέλω την ΑΕΛ να την δω ξανά ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΑ μεγάλη. Γιατί μεγάλη ομάδα ήταν είναι και θα είναι. Θέλω τα παιδιά μου όταν κάποτε κάνω να μπορούν να ζήσουν ανάλογες στιγμές

Δεν ξέρω για εσάς αδέρφια τι κάνατε για να έρθει πίσω η ΑΕΛ στους μεγάλους, ωστόσο ξέρω τις προσπάθειες που κάνουν κάποια παιδιά να κρατήσουν την σημαία του καλαθοσφαιρικού τμήματος ψηλά.

Το τμήμα μάρκετινγκ της ομάδας καλαθόσφαιρας αποτελείτε από εκ γενετής ΑΕΛίστες. Προσπαθούμε με όσα μέσα διαθέτουμε να αγκαλιάσει ο κόσμος την προσπάθεια. Αυτό ωστόσο που διαθέτουμε και δεν πρόκειται κανένας να το πάρει από μέσα μας είναι η ΑΕΛ μας και οι ιστορίες που ζήσαμε, όπως της έζησαν και τα άλλα τα αδέρφια. Αυτό είναι το μεγαλύτερο όπλο στην προσπάθεια που γίνεται. Δεν είμαστε μισθωτοί, δεν μάθαμε την ΑΕΛ στα 20 μας, δεν ζήσαμε την ιστορία της ΑΕΛ μέσα από τα βίντεο γιατί έτσι προστάζει η δουλειά του μάρκετινγκ.

Εγώ πιστεύω πως μπορεί η ΑΕΛ οικονομικά τουλάχιστον στο μπάσκετ να αποτελείτε από τον κόσμο της. Φυσικά για να επιτευχθεί αυτό οι παλιοί μέθοδοι δεν είναι κατορθωτοί και χρειάζονται τα δεδομένα της σημερινής εποχής

Ουτοπία μας ο κόσμος να είναι αυτός που να κρατά την σημαία της ομάδας ψηλά. Το διοικητικό συμβούλιο το οραματιζόμαστε για συλλογικές αποφάσεις και όχι να είναι μια τράπεζα που ‘’σιωνώνει ριάλια’’.

Εγώ , εσύ ο αδερφός μας, ο φίλος μας. Όλοι μας, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο κάθε χρόνο πηγαίνουμε διακοπές. Όπως εκείνον τον καιρό στο κέντρο της Μπολόνιας που πήγαμε διακοπές να δούμε την ΑΕΛάρα μας. Κάποιοι λόγο της οικονομικής κρίσης μπορεί να κάνουν τις διακοπές Κύπρο αλλά αυτό δεν έχει καμιά απολύτως σημασία.

Οι περισσότεροι κλείνουμε από το booking. Θέλετε να σας κάνω μικρούς υπολογισμούς;

Εγώ προσωπικά σε λίγο καιρό παντρεύομαι και όπως αρκετοί νεόνυμφοι έτσι και εγώ έκλεισα ξενοδοχείο μέσο του JustLions . 25% της κράτησης πηγαίνει στην ΑΕΛ. Να πιστέψω ότι είμαι ο μοναδικός ΑΕΛίστας που θα παντρευτώ;

Να πιστέψω ότι τον Αύγουστο και το τριήμερο του κατακλυσμού μόνο εγώ θα κλείσω διακοπές από το booking?

Όχι αδέρφια. Δεν το πιστεύω.

Αυτό που ζητώ όταν κάποιος είναι έτοιμος για κράτηση, να ακολουθήσει τα βήματα του JustLions. Στο κάτω κάτω της γραφής η ίδια τιμή θα είναι και η ίδια εταιρεία θα είναι αυτή που θα δώσετε την κάρτα σας.

30 ΑΕΛίστες σε ξενοδοχεία των 200 ευρώ σημαίνει 1500ΕΥΡΩ οικονομική βοήθεια. Έκανα και φοιτητής στην Αγγλία, πόσες φορές πήγαινα να ταξιδέψω;

Αφού όλοι μας το χρησιμοποιούμαι και σίγουρα δεν είναι 30 τα άτομα αλλά πολύ περισσότερα. Είτε είναι στο εξωτερικό είτε στο εσωτερικό.

Αν συμμερίζεστε την Ουτοπία μου τότε κάντε share το εν λόγω κομμάτι. Βιβλίο τον 22 αιώνα δίχως share δεν λογίζεται για βιβλίο.

Αν αυτό δουλέψει ξέρω και άλλους παρόμοιους τρόπους που μπορούν να επιφέρουν χρήματα στην ΑΕΛ, χωρίς να ζητιανεύουμε χωρίς να ζητούμε. Μόνο μέσο της καθημερινότητας μας.

Κάποτε κάποια μεγάλη αθλήτρια είχε πει μια ιστορική φράση, την οποία θα παραλλάξω λίγο και θα είναι ο τίτλος, για το βιβλίο που ήδη άρχισε να γράφετε για την ΑΕΛ μας.

 

Για την ΑΕΛΑΡΑ ρε γαμώτο.

 

Design & Developed by
Digital Experts