Μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη έδωσε το Σάββατο 09/02 στην καθημερινή εφημερίδα «Φιλελεύθερος» ο εκ των Προέδρων της ΑΕΛ Αθλοπαιδιές Λτδ Μάικλ Λοϊζίδης. Σας παραθέτουμε όλα όσα ειπώθηκαν στην συγκεκριμένη συνέντευξη :

«ΜΙΧΑΛΗΣ ΛΟΪΖΙΔΗΣ, κατά κόσμον Μάικ: Αναθερμαίνοντας, το καλοκαίρι του 2002, την οικογενειακή παράδοση, για συμμετoxή στα (καλαθοσφαιρικά) κοινά της ΑΕΛ, εξελίχθηκε στον…Μωϋσή, που έβγαλε από την έρημο τη ξεπεσμένη «βασίλισσα» (είχε πάρει τον τελευταίο της τίτλο το 1988 και είχε πέσει δύο φορές στη Β’ κατηγορία…). Και την οδήγησε θεαματικά στη Γη της Επαγγελίας! Κι ακόμα δεν ήρθαν τα καλύτερα!

H Πρωτέας ΕΚΑ ΑΕΛ βρίσκεται σε θέση βολής για πρόκριση στο Φάιναλ Φορ του Eurocup (και μετά βλέπουμε). Ο κ. Λοϊζίδης, μιλάει σήμερα στον «Φ», σε μία μεγάλη (σε βαρύτητα) συνέντευξη. Εφ’ όλης της ύλης. Πάμε, λοιπόν:

Στρέφοντας το ρολόι πίσω, τι έκανε την ΑΕΛ να επιχειρήσει «μπάσιμο» στα ευρωπαϊκά σαλόνια, το 2002-03;
Κατά κάποιον τρόπο, η άγνοια του κινδύνου. Μόνο ο Κεραυνός, από τις κυπριακές ομάδες, είχε κινηθεί τότε προς αυτή την κατεύθυνση. Ο Ράτσα μάς έδωσε το ερέθισμα. Και κερδίσαμε, τελικά, το Southern Challenge Cup. Ήταν το κλειδί για να ανοίξουμε την πόρτα της Ευρώπης. Γίναμε μέρος της FIBA Europe League (FEL-πρόδρομος του Europe Cup) με τη βοήθεια και του κ. Βασιλακόπουλου. Τότε γνωριστήκαμε με τον κ. Ζανολίν. Μας εμφύσησε το πάθος του για την ανάπτυξη του μπάσκετ. Θελήσαμε να δείξουμε ότι δικαίως πήραμε μία θέση στη FEL και ότι δεν ήμασταν ο φτωχός συγγενής. Η νίκη επί του ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη, έγινε κίνητρο για να κυνηγήσουμε την καταξίωση στη FEL/Europe Cup.

Και τρώγοντας ήρθε η όρεξη;
Ακριβώς. Η Ευρώπη έγινε μέρος της ζωής μας από το 2003. Με σχεδιασμό και όραμα από το 2003. Σήμερα, έξω, αλλά και στην Κύπρο, η ΑΕΛ είναι η ομάδα ενός μικρού νησιού, που τα βάζει στα ίσα με τους μεγάλους.

Κάπως έτσι ήταν και ο Άρης, για το ελληνικό μπάσκετ, στη δεκαετία του 1980.
Αισθανόμαστε, όντως, σαν τον Aρη της Κύπρου. Φιλοδοξούμε να κάνουμε περήφανο τον Κύπριο φίλαθλο γενικώς και όχι μόνο τον Αελίστα, ο οποίος ούτως ή άλλως καμαρώνει για την ομάδα του. Είναι πάντα στο πλευρό της-ο έκτος παίκτης της. Η ΑΕΛ, όπως και ο Aρης, έχει μαζική υποστήριξη από φιλάθλους με καλαθοσφαιρικό DNA. Είναι μάλιστα εμφανές ότι έχει ωριμάσει-λόγω Ευρώπης-στη συμπεριφορά του ο Αελίστας. Συνειδητοποίησε ότι οι μεγάλες ομάδες δεν χρειάζονται βία για να νικούν.

Πάντως κάποιοι παραλληλίζουν την ΑΕΛ με τον Aρη των ’80’s, και για τον έλεγχο του «παρασκηνίου»…
Γελοιότητες που ψελλίζουν ελάχιστοι, προφανώς για να καλύψουν δικές τους αποτυχίες. Δεν έχουμε ανάγκη το σκοτάδι και τα αθέμιτα κόλπα. Δεν υπάρχει καλόπιστος ουδέτερος, που θα πει ότι πήραμε έστω κι έναν από τους 5 τίτλους μας άδικα. Η αξία της ομάδας φαίνεται και στην Ευρώπη, άλλωστε. Είναι 26 μήνες αήττητη εντός έδρας! Με παρασκήνιο κερδίσαμε «σημαίες» όπως η Βίρτους, η Βιλερμπάν, η Εστουδιάντες, η Σπαρτάκ;

Εκτός από τη μεγάλη διάκριση στην Ευρώπη, σημαδεύετε και μία ιστορική μετακόμιση στην ελληνική Α1.
Για να παραμείνει μεγάλη μια κυπριακή ομάδα χρειάζεται τριβή με τους καλύτερους, άρα πρέπει να βγει από το στενό χώρο του νησιού μας. Ως ομάδα έχουμε όλα τα εφόδια (αγωνιστικά, οικονομικά, γήπεδο, κόσμο) να μπούμε στην Α1. Μια τέτοια «επανάσταση» θα είναι ωφέλιμη και για την Α1, που θα ανοίξει την αγορά της.

Πολλοί πιστεύουν ότι υπάρχουν πολιτικά εμπόδια.
Δεν υφίσταται πολιτικό θέμα. Κανείς επίσημος, ούτε εδώ ούτε στην Ελλάδα, δεν μίλησε για πολιτική. Είναι καθαρά αθλητική υπόθεση. Εμείς δεν θέλουμε να μπούμε σε καμία λίγκα με το ζόρι. Δεν κάνουμε του κεφαλιού μας.

Γνωρίζουμε ότι ο ΕΣΑΚΕ βλέπει θετικά τη συμμετοχή της ΑΕΛ στη διοργάνωσή του. 
Ο ΕΣΑΚΕ δεν είναι εθνική ομοσπονδία, η ΕΟΚ, αλλά επαγγελματική λίγκα. Και κρίνει τα πράγματα υπό αυτό το πρίσμα, φαντάζομαι. Η FIBA δεν είναι UEFA, ενθαρρύνει τις υπερκρατικές διοργανώσεις (π.χ. Αδριατική Λίγκα, Ανατολική Λίγκα, Βαλτική Λίγκα, κ.ά.). Η Μακαμπί Τελ Αβίβ, π.χ., έπαιξε στην Αδριατική Λίγκα. Δηλαδή στο πρωτάθλημα των χωρών της πρώην Γιουγκοσλαβίας!

Η Μακαμπί, είναι άλλη μία ομάδα που έχετε σαν πρότυπο, έτσι;
Έτσι, ακριβώς. Η καλαθοσφαιρική Μακαμπί είναι φαινόμενο. Εκπροσωπεί ένα μικρό σχετικά κράτος, αλλά χάρη στην οργάνωσή της και την εξεύρεση σταθερών πόρων, κατόρθωσε να γίνει προπύργιο στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, κόντρα σε κολοσσούς. Θέλουμε να αντιγράψουμε, τα θετικά της Μακαμπί.

Πριν από την Α1 υπάρχουν τα πλέι οφ του Eurocup και στο βάθος το Φάιναλ Φορ. 
Το πλεονέκτημα έδρας είναι σημαντικό σε τέτοιες αναμετρήσεις, όπως φάνηκε πέρυσι με την Αζόβμας. Είναι ένα μεγάλο στοίχημα για την ομάδα. Η οποία παράλληλα κοιτάζει και προς τον τελικό ενδιάμεσο στόχο, ο οποίος είναι να φτάσει σε εκτόπισμα ομάδας της Ευρωλίγκας από το 14 και κάτω.

Αλήθεια, δεν σκεφτήκατε να μεταπηδήσετε στην ULEB; Γιατί το καλοκαίρι είχε δελεάσει πολλές καλές ομάδες του FIBA Europe Cup…
Μας πλησίασαν για να λάβουμε μέρος στο Κύπελλο ULEB. Είπαμε όχι! Δεν θέλαμε να προδώσουμε τη FIBA. Είμαστε ιδρυτικό μέλος της FEL. Επιπλέον κρίναμε ότι, προς το παρόν, το επίπεδο μας (από κάθε άποψη) είναι για το Europe Cup. Εδώ, πρέπει να πω ότι είμαι υπέρ της ειρήνης μεταξύ FIBA και ULEB. Κανείς δεν κερδίζει από τον διχασμό. Γνωρίζω ότι γίνονται πάλι προσπάθειες ενοποίη-σης και ότι βρίσκονται σε καλό δρόμο…

Η «μετεγγραφή» Σοφοκλέους και η ομάδα στελεχών
Μιλώντας, ο κ. Λοϊζίδης για τη «γραμμή» λειτουργίας της «ΑΕΛ Αθλοπαιδιές Λτδ.» στην οποίαν υπάγονται η καλαθόσφαιρα ανδρών (Πρωτέας ΕΚΑ) και γυναικών (KVImperial) μα και η ομάδα βόλεϊ γυναικών (Transbunker DaNoi) τόνισε: Η καλαθοσφαιρική ΑΕΛ δεν είναι μόνο ο Λοϊζίδης. Στη διοίκηση υπάρχουν άνθρωποι με πολυετή θητεία, πείρα, αφοσιωμένοι στον κοινό στόχο. Όπως ο Σταύρος Παύλου, ο Ήρως Γεωργίου, ο Σταύρος Κούλας, ο Χρήστος Λώρης. Η μεγαλύτερη μετεγγραφή μας, είναι ο Ανδρέας Σοφοκλέους! Όλοι μαζί μοιραζόμαστε το μεγάλο όραμα και δουλεύουμε για να το κάνουμε να βγει αληθινό.

Το επιπρόσθετο όραμα του Ανδρέα Σοφοκλέους είναι η δημιουργία φυτωρίου. Του «Πρωτέας Βasketball Academy». Θα είναι στα πρότυπα αθλητικού σχολείου για 1.000 παιδιά και θα ολοκληρωθεί ως το 2012.

Η επιχείρηση αθλητικού θεάματος είναι η δυσκολότερη επιχείρηση για να διαχειριστείς και το λέω ως επιχειρηματίας με μεγάλη δραστηριότητα. Η συνταγή μας είναι απλή: Ξεκάθαρη στοχοθέτηση, παθιασμένοι διοικητικοί παράγοντες, αποτελεσματικός μηχανισμός. Η διοικητική σύμπνοια, επιφέρει καίριες και ίσως ψυχρές αποφάσεις, αλλά πάντα με γνώμονα το καλώς νοούμενο συμφέρον της ομάδας.

Η οργάνωσή μας είναι επιπέδου άνω του μέσου όρου των ομάδων της Α1 Εθνικής. Είμαστε οργανισμός με έξι διευθύνσεις (Γενική, Διοίκηση ομάδας, Μάρκετινγκ, Εμπορικό, Λογιστήριο). Έχουμε έμμισθο μηχανισμό μεγαλύτερο, σε άτομα, από ό,τι όλες οι ομάδες της Κύπρου μαζί.

Η οικονομική σταθερότητα
Δημιουργήσαμε σταθερά επαναλαμβανόμενα έσοδα. Έχουμε 29 χορηγούς, αξιοποιούμε στον μέγιστο δυνατό βαθμό το γήπεδο μας με διαφημίσεις. Φτιάξαμε ήδη 45 executive θέσεις, διαθέσαμε 250 VIP εισιτήρια διαρκείας. Για τη νέα σεζόν ετοιμάζουμε 7 executive boxes (και ένα για τον Τύπο). Φέτος επίσης βάλαμε τα LED (περιστρεφόμενες ηλεκτρονικές πινακίδες). Ξέρετε ότι οι μισές ομάδες της ULEB Euroleague, δεν έχουν LED; Είναι ο μείζων στόχος μας ως διοίκηση. Δεν θέλουμε να κάψουμε τα φτερά μας, σαν τον Ίκαρο της Μυθολογίας. Είμαστε προσεχτικοί.

Έχουμε χορηγό ονομασίας
Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας Melford (με τζίρο 1 δις. δολάρια ετησίως), είναι Ρώσος. Παρακολούθησε με τη σύζυγό του αγώνες της ΑΕΛ, ενθουσιάστηκε από τις επιτυχίες και την ατμόσφαιρα και ζήτησε να γίνει χορηγός του γηπέδου μας («Melford» Arena).

Aπό τον Λούη στον Μάικ
Η σχέση των Λοϊζίδηδων με την ΑΕΛ (ιδιαίτερα με την καλαθοσφαιρική) είναι παλιά και ζεστή. Άλλωστε, όπως ομολογεί ο ίδιος ο Μάικλ, ο πατέρας του Λούης (έφορος της καλαθοσφαιρικής ΑΕΛ από το 1970 ως το 1980) και μόνιμος φίλαθλος της πια, σε όλους τους αγώνες (σε Κύπρο και εξωτερικό, πάντα με τον γούρικο πολύχρωμο σκούφο του), μπόλιασε τα παιδιά του (τον Μάικλ, τον Τζόρτζη και τον Ανδρέα) με το πάθος για την ομάδα. Όπως λέει ο Μάικλ : «Η ΑΕΛ είναι η ευρύτερη οικογένεια μας. Είμαστε όλοι, παππούδες, παιδιά, εγγόνια, παθιασμένοι με την ομάδα.

Η σχέση
Ο πατέρας μου είχε πάντα μεγάλους στόχους για την ΑΕΛ. Όταν ήταν έφορος η ΑΕΛ κατέκτησε τον πρώτο της καλαθοσφαιρικό τίτλο (1974). Μέχρι να αποσυρθεί (το 1980), πανηγύρισε ακόμα δύο πρωταθλήματα και δύο κύπελλα. Ήταν ο άνθρωπος που φρόντισε μαζί με τον προπονητή Μιχαλάκη Νικολαϊδη, να αποκτήσει η ομάδα μοντέρνες (σε ποιότητα υφάσματος και στιλ) στολές και φόρμες. Επί εποχής του καθιερώθηκε η μετακίνηση των παικτών με οκταθέσια ταξί, τα γεύματα σε συγκεκριμένο κέντρο πριν από κάθε αγώνα».

Ο Ζανολίν, ο Μιζράχι, ο Πάρις και ο Ντίνος
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης θέλησε να μιλήσει για συγκεκριμένα πρόσωπα του χώρου. Ας δούμε τα σχόλια του : Μακράν η πιο ολοκληρωμένη προσωπικότητα στο σύγχρονο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Είναι συγκροτημένος, ισορροπημένος, παθιασμένος με το άθλημα. Εργάζεται ακατάπαυστα. Κι είναι απολύτως ακέραιος! Έχει παρακολουθήσει τρεις αγώνες της ομάδας μας στη Λεμεσό τα τελευταία χρόνια. Ε, και στους τρεις πληρώσαμε πρόστιμο, μετά από καταγγελίες του, για παρατυπίες (πίνακες, συμπεριφορά οπαδών). Αν ήταν άλλος στη θέση του, ίσως να έκανε τα στραβά μάτια. Ο Ζανολίν, όμως, είναι σπαθί! Φιλία-φιλία, καθήκον-καθήκον. Ο Μιζράχι είναι, κατά την άποψη μου, ο κορυφαίος καλαθοσφαιρικός παράγοντας σε επίπεδο συλλόγων.

Εκπληκτική προσωπικότητα. Η κυριαρχία της Μακαμπί Τελ Αβίβ στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, οφείλεται κυρίως στο ότι είναι πρόεδρος της ο Μιζράχι. Χάρη στη δημιουργία της διαχρονικά πανίσχυρης Μακαμπί, μπήκε το Ισραήλ στον ευρωπαϊκό χάρτη. Στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, η Μακαμπί ώθησε τις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ να αναγνωρίσουν επί της ουσίας το Ισραήλ. Εξού και η Πρωτέας ΕΚΑ ΑΕΛ έχει συμφωνήσει σε στρατηγική συνεργασία με τη Μακαμπί. Έχουμε διαχρονική φιλία, μολονότι είμαστε σε αντίπαλες και ανταγωνιστικές ομάδες. Είναι στο μπάσκετ σχεδόν πέντε δεκαετίες, για τούτο χαίρεται πραγματικά με τις διεθνείς επιτυχίες και των ανταγωνιστριών ομάδων του ΑΠΟΕΛ. Πρόσφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες με πολυετή καριέρα ως παίκτης και έπειτα ως παράγοντας του ΑΠΟΕΛ.

Είναι ο πρώτος τη τάξει πρόεδρος σωματείου στην Κύπρο. Παθιασμένος με το άθλημα, χωρίς ίχνος φανατισμού. Όσοι παράγοντες θέλουν να μάθουν μπάσκετ πρέπει να διδαχτούν από τον Πάρη. Ήταν ο πρώτος διδάξας του ευρωπαϊκού οράματος, από τη δεκαετία του 1990. Πέτυχε σπουδαία πράματα με τον Κεραυνό και πρέπει να του δώσουμε τα εύσημα. Ο Πάρις μας έδειξε τον δρόμο της Ευρώπης. Δεν κρύβω ότι ειδικά η Λεμεσός είχε προκατάληψη προηγουμένως για τον τρόπο λειτουργίας της ΚΟΚ. Ο Γιώργος έκανε τομές ως πρόεδρος της ομοσπονδίας και η βελτίωση είναι σαφής. Έχει δύσκολο-άχαρο ρόλο γιατί στο μπάσκετ μας έχουμε ομάδες τριών ταχυτήτων: άλλες τρέχουν, άλλες κινούνται, άλλες κάνουν σημειωτόν. Ο Ντράγκαν είναι ο προπονητής που μας ώθησε να διεκδικήσουμε σημαίνοντα ρόλο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Η ομάδα γεύτηκε μαζί του μεγάλες επιτυχίες. Έχουμε ένα αξίωμα, όμως: Ως διοίκηση οφείλουμε να προλαβαίνουμε την παρακμή και τη φθορά στις σχέσεις της ομάδας (με προπονητές και παίκτες, επίσης). Κι όταν κρίνουμε ότι έκλεισε ένας κύκλος, πρέπει να προχωράμε σε γενναίες αποφάσεις».